foolmoonstudio

เรื่องราวทั้งหมดนี้คือเรื่องราวที่ในอนาคตจะถือกำเนิดเป็นภาพยนตร์ ซึ่งไม่รู้ว่าจะได้เป็นเมื่อไหร่ แต่ว่าจะพยายามทำเรื่องราวนี้ให้ได้กลายเป็นหนังต่อไปในอนาคตต่อให้ต้องควักสตางค์ของตัวเองออกมาทำเองก็ตามครับ....

ก่อนหน้าที่จะได้เห็นมันเป็นหนัง สิ่งที่ผมทำได้ในตอนนี้คือเขียนมันออกมาในรูปแบบนิยายก่อน เลยลองเอามาให้ได้ติดตามกันเรื่อยๆซึ่งจะอัปเรื่อยๆครับ ยังไงก็ลองติดตามกันถือว่าเป็นของขวัญวันปีใหม่ให้กับทุกๆคนก็แล้วกันครับ

612 ปริศนา.วัน.ปีใหม่

โดย เมษ ยิ้มสมบูรณ์   

-บทนำ- 

สิ่งที่ผมกำลังจะเล่าต่อไปนี้ มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้ว ปีใหม่ปี 2549  

แต่วันนี้ วันปีใหม่ปี 2550 ผมกลับไปที่นั่น ที่ที่เป็นต้นกำเนิดเรื่องราวที่น่าสะพรึงกลัว และน่าเศร้าใจไปด้วยพร้อมๆกัน แต่มันเป็นที่ที่ทำให้ผมได้ชุบชีวิตตัวเองขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

ไม่มีใครที่ผมรู้จักอยู่ที่นั่นแล้ว ...ตึกนั้นกลายเป็นตึกร้างที่อยู่กลางใจเมือง ไม่มีใครอยากจะมาเช่าที่นี่ต่อ อาจจะเป็นเพราะเหตุการณ์ร้ายที่เกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้ว ทุกอย่างที่ตึกนี้จึงดูเงียบสงบ และวังเวง

17.00 น.

ประตูที่อยู่ด้านหน้าถูกปิด ไม่มีทางเข้า บรรยากาศรอบข้างก็ดูวังเวงไปด้วย ผิดกับหน้าปากซอยที่เดินเข้ามา ที่ยังคงคลาคล่ำไปด้วยฝูงชนที่กำลังเตรียมตัวเฉลิมฉลองเทศกาลปีใหม่ แม้จะยังไม่มืดแต่ก็ดูทุกคนตื่นตัวและเตรียมตัวที่จะสนุกสนาน และเมามาย กันในคืนนี้  แต่ผมกลับยืนอยู่ในซอยที่ไม่มีแม้แต่ใครจะเดินเข้ามา หรือเรียกว่าไม่มีใครกล้าเดินเข้ามามากกว่า

ที่ผมกลับมาอยู่ที่นี่อีกครั้ง เพราะว่าผมอยากจะมั่นใจว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วจริงๆ  แต่ไม่มีวิธีที่จะพิสูจน์ได้นอกจากต้องมาที่นี่ในคืนวันปีใหม่เท่านั้น  ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าถ้าเธอยังอยู่แล้วผมจะทำอะไรเพื่อเธอได้อีก... แต่ผมคิดว่าผมคงต้องทำทุกอย่างเพื่อช่วยเธอให้ได้ ...

                แต่ทุกอย่างก็กลับตาลปัตร ปีนี้ไม่มีงานปีใหม่ ตอนทุ่มนึงมีประกาศจากทางการมาว่า งดการจัดงานเทศกาลปีใหม่ในทุกแห่ง เนื่องจากมีผู้ไม่ประสงค์ดีวางระเบิดหลายจุดรอบกรุงเทพ ความคึกคักด้านหน้าปากซอยเงียบลง  ทุกอย่างเงียบสงัด มีเพียงเสียงเพลงเบาๆลอยลอดออกจากร้านรวงต่างๆที่ผู้คนหลบเข้าไปนั่งดื่มกินกันแบบส่วนตัว ไม่มีใครอยากเสี่ยงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  มันไม่คุ้มกัน  แต่ผมว่าอย่างน้อยมันก็ดี เผื่อวัยรุ่นหลายๆคนจะกลับบ้านไปอยู่กับพ่อแม่ในวันเทศกาลแทนที่จะอยู่ตามสถานบันเทิงต่างๆ ยังไงซะบ้านก็น่าจะเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดในยามที่เรามีปัญหา 

23.08 น.

ตอนนี้ผมอยู่ภายในเรืองรองอพาร์ทเมนท์ ในห้อง 612 ห้องที่ตอนนี้กำแพงฝั่งห้องน้ำถูกทุบจนกลวงโบ๋ ตะไคร่น้ำแห้งๆเกาะจับเกรอะกรังอยู่ตามกำแพง ไม่มีใครเข้าออกมาเกือบปีแล้ว วันสุดท้ายที่ผมเข้ามาก็คือวันแรกที่ผู้คนย้ายออกไป ผมเฝ้ารอเวลา ...อีก 2 นาที ผมก็จะได้รู้ว่าเธอยังอยู่ที่นี่หรือไม่ ปริศนาได้ถูกคลี่คลายแล้วจริงๆ หรือเธอยังต้องทนทุกข์ทรมานอยู่กับอดีตที่ขมขื่นของเธอ

เวลาเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

เส้นตายของผมคือเที่ยงคืน ผมนับถอยหลังอยู่คนเดียวเงียบๆ

6......

5.....

4....

3...

2..

1.

00.00 น.

เข้าปีใหม่ 2550 ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างเงียบเชียบ ผมมองไปรอบๆตัว พร้อมกับเอ่ยสุขสันต์วันปีใหม่ให้กับเธอที่เคยอยู่ที่นี่ ...เมื่อปีที่แล้วถ้าเรามองออกไปในหน้าต่างในเวลาเดียวกันนี้ เราจะสามารถเห็นพลุหลากสีสันระเบิดตูมตามอยู่บนท้องฟ้า เราะจะได้ยินเสียงคนนับถอยหลังดังมาจากทั่วทุกสารทิศ แต่ปีนี้ ทุกอย่างเงียบเชียบ

ผมเดินกลับบ้านคนเดียว

ในใจภาวนาให้เธอไปสู่สุขคติ......